Poświęcenie

W każdym poście poświęcam chociaż jedno zdanie nawiązujące do mojego ulubionego napoju, którym jest kawka. Piszę o niej zdrobniale z wielkiej sympatii i przywiązania. Nie raz poświęcałam się w upał, czy mróz by dokupić któryś z dodatków, gdy nie mam go w domu. Ale, w sumie, jest to poświęcenie dla mnie, a chciałabym napisać o poświęceniu dla drugiej osoby, do którego nie każdy jest zdolny.

Gdy chcemy osiągnąć sukces w jakiejkolwiek dziedzinie jesteśmy nieraz zdolni do poświeceń, czasem nawet nie mając dla siebie wymiernych korzyści. Tak jest z poświęceniem czasu, wysiłku fizycznego i psychicznego oraz energii gdy pomagamy osobom bliskim, które np. są chore i nie mogą same sobie radzić. Łączy nas zwykle silna więź i nawet czasem nie odczuwamy wysiłku jaki wkładamy w tę pomoc. Dopiero gdy taka osoba nie potrafi docenić naszego poświęcenia, zaczynamy analizować, czy warto było. Dla siebie - warto, poznajemy wówczas swoją wartość, swoje możliwości.

Czasem poświęcamy się dla obcej osoby, która staje się nam bliska poprzez nasze poświęcenie. Zwykle jest to odruch, ale powinno się zastanawiać, choć przez chwilę, jaki poniesiemy koszt. Mogą to być nieodwracalne niekorzystne konsekwencje dla nas. Strata, jaką poniesiemy, nie jest warta naszego poświęcenia. Poza tym warto skalkulować, ile osób dla nas poświęciło cokolwiek i kiedykolwiek.

W swoim życiu poświęcałam się dla wielu osób, dla mnie też poświęcały się różne osoby. Dziś zaczynam selekcjonować osoby, dla których warto się poświęcić. Coraz częściej wstrzymuję odruchy, oszczędzam się. Moje poświęcenie zostało zbagatelizowane, w większości przypadków zapomniane, więc czas pomyśleć o sobie i kosztach, jakie ponoszę poświęcając siebie - zdrowie, czas i pieniądze. 

Znam kobietę, która w czasie wojny straciła rodziców. Będąc nastolatką zdecydowała się poświęcić i zaopiekowała się młodszym rodzeństwem. Całą resztę życia zaś, przeznaczyła na wypominanie siostrze swojego poświęcenia. O ile siostra tej kobiety nie ustaje w staraniach by odwdzięczyć się za okazaną pomoc i na różne sposoby ułatwia jej życie, pomimo wiecznych pretensji i niezadowolenia, brat nigdy w niczym jej nie pomagał, lecz pozostaje jej chlubą. 

Najwyższym poświęceniem jest oddanie życia, jak to miało miejsce w różnych wojnach. Wiele osób zginęło, wysyłanych przez innych na pewną śmierć w różnych konfliktach. Oczywiście kiedyś ginęło w takich sytuacjach więcej ludzi niż dziś, ale cały czas przywódcy państw wydając rozkazy wysłania wojska, by brało udział w starciach zachowują się tak, jakby wydawali wyroki śmierci na swoich żołnierzy zdaje się - bez zastanowienia. Tak jakby życie innych nie było równie cenne.

Zazdrość

Sama sobie zazdroszczę, gdy w niedzielę przy kawce, mogę odpocząć i napisać kolejnego posta... 

Oglądałam kiedyś amerykański serial "Dwóch i pół" (Two and a Half men), zauważyłam, że kawkę w tym serialu piją z pięknych kubeczków w paski. Zazdrościłam im tych kubeczków i bardzo zapragnęłam taki mieć. Sprawdziłam w internecie, gdzie można kupić taki kubeczek, okazało się, że na stronie internetowej tego serialu można go zamówić i przyślą do domu, niestety, nie do Polski. 

Miałam wtedy kolegę, który często podróżował do USA, więc poprosiłam go o przewiezienie tego kubeczka. Dziś towarzyszy mi kawka w tym właśnie kubeczku. Ma doskonałą pojemność - 330 ml. Świetny na poranną lub południowa kawkę.

Na początku lat osiemdziesiątych, rozmawiałam z przyjaciółką mieszkającą w innym kraju i moją uwagę zwrócił telewizor, o którym,  między innymi rozmawiałyśmy. Otóż, dowiedziałam się, że moja przyjaciółka ma telewizor zawieszony na ścianie, zyskując, w związku z tym, miejsce w pokoju. 

Bardzo jej wtedy zazdrościłam możliwości takiego rozwiązania, ponieważ mając nieduże mieszkanie, każdy wolny kawałek podłogi był cenny. Wyobrażałam sobie płaski telewizor na ścianie, niestety, nie było wtedy takich w moim kraju. Dopiero po trzydziestu latach mogłam zrealizować taką opcję umieszczenia telewizora, którego wielkość też nie była bez znaczenia. Wielkości telewizora pozazdrościłam innej osobie, ale mam w końcu to, czego kiedyś zazdrościłam innym. 

Podobnie rzecz miała się z piórem wiecznym. Kuzynka pochwaliła mi się piórem Parker, metalowym, które odziedziczyła po swoim ojcu i tak narodziło się moje pragnienie posiadania takiego pióra. Otrzymałam takie kilka lat później w prezencie, dziś mam takie dwa. 

Tak wygląda moja zazdrość. Jeśli spodoba mi się coś, co chciałabym i mogę mieć,  staram się to zdobyć. Nie zadręczam się zazdrością. Zazdrość to egoistyczna cecha. Jeśli nie jestem w stanie czegoś zdobyć, nie powoduje to złości na osobę, która to ma, przecież to bez sensu. Najbardziej bawią mnie moi znajomi, którzy mówią, że zazdroszczą mi moich wyjazdów na koncerty, czy zloty fanów różnych zespołów, a sami nie ruszą się z domu, bo czują się za starzy na takie imprezy...

Gdy związałam się z mężczyzną, który później został moim mężem, nie brałam zbyt serio jego oświadczenia: „jestem zazdrosny”.

„To sobie bądź” - odpowiedziałam - „ja nie jestem zazdrosna, ale jak mi przyniesiesz AIDS do domu, to ci uklupię przy samej d...”

Dokładnie tak się wyraziłam, pamiętam to doskonale, niewiele wtedy wiedzieliśmy o tej chorobie, wiadomo było, że się na nią umiera, a ja zamierzałam żyć. 
Niestety, nie przypuszczałam jak jego zazdrość będzie mi uprzykrzała życie. Sam nie miał znajomych i zazdrościł mi moich, był zazdrosny nawet o mojego brata! Skłócił mnie na kilka lat z bratem i z przyjaciółmi. Chciał,  żebym swój czas poświęcała wyłącznie jemu ale tak nie da się żyć. Z czasem nasz związek się rozpadł. 

Miałam też w liceum koleżankę zazdrosną o moją przyjaciółkę, która wyjechała z Polski zanim skończyłyśmy szkołę. Wpadała w straszną złość, gdy dowiadywała się, że rozmawiałyśmy, czy spotkałyśmy się przy okazji wizyty mojej przyjaciółki w kraju. Nie było mowy byśmy się spotkały we trzy. Niewiele osób wierzyło mi,  gdy mówiłam o tej zazdrości, musiały przekonać się na własne oczy. 

Dziś obserwuję zazdrość w różnych związkach, kobiety podporządkowują się zazdrosnym mężom, mężczyźni podporządkowują się zazdrosnym żonom, lub oszukują się wzajemnie na każdym kroku. Sama byłam świadkiem rozmów przez telefon, podczas których moi znajomi mówiły swoim partnerom, że są w innym miejscu niż byli.

Słyszałam, że to podobno miłe, gdy ktoś jest o nas zazdrosny, że to dowód uczucia jakim nas darzy. Dla mnie to dowód zawłaszczenia, jak zamknięcie w klatce. Jeśli decyduję się na związek z kimś, to nie znaczy, że mam zerwać wszystkie wcześniejsze znajomości. To, że utrzymuję kontakty z innymi osobami nie umniejsza uczucia jakim darzę osobę, z którą jestem w związku.

Upalny dzień na nic innego nie mam ochoty, za gorąco na spacery, wszelkie prace fizyczne w domu mogą poczekać, słodkie lenistwo... Można pozazdrościć. 

„Nie nauka lecz chęć szczera...”

Nie trzeba być zawodowym baristą, żeby umieć przyrządzać pyszną kawkę, przez lata praktyki można dojść do doskonałości w tej dziedzinie. Podobnie jest w innych zawodach. 

Rodzice często mają swoją koncepcję jeśli chodzi o przyszłe profesje swoich dzieci. Moja Mama, chciała bym była księgową. Patrząc dziś, z perspektywy czasu, to nie była zła koncepcja, jest to zawód, który pozwala na uzyskanie niezłych dochodów. Niestety, kompletnie nie czuję tej dziedziny... Wprawdzie na studiach, z rachunkowości miałam same piątki, bo opanowałam zadania, to nie zdecydowałam się nigdy pracować jako księgowa.

Dziś, prowadząc swoją firmę, nie korzystam z usług księgowych, jednak wiedza, którą zdobyłam na studiach i komputerowy program księgowy, w zupełności mi wystarczają.

Nie kończyłam żadnego kursu komputerowego, obsługi komputera uczył mnie mój Brat. Polecił mi opanowanie komputera od strony praktycznej. Oczywiście trochę teorii też musiałam się nauczyć. Trzeba wiedzieć co to jest dysk twardy, plik, czy katalog, jak tworzyć dane i jak je zapisywać na dysku. 

Brat powiedział mi na wstępie: „nauczysz się dobrze obsługi jednego programu, to dasz sobie radę z każdym”. Potwierdzam, tak właśnie się stało. Obserwuję moje koleżanki, które wręcz boją się komputerów, boją się wykonania podstawowych operacji, ponieważ coś może się zepsuć... Nie interesują się sposobem działania komputera. 
Gdy po raz pierwszy wprowadzałam tekst do komputera, Brat mi poradził mi zapisywanie tekstu po napisaniu każdego zdania.
„To prosta czynność” - powiedział- „wystarczy wcisnąć dwa przyciski: Ctrl+s”.
Gdy w trakcie pisania komputer nagle się wyłączył, większość tekstu pozostała w pamięci komputera. Zainteresowałam się wtedy klawiszami skrótów, stosuję je cały czas, w tej chwili jest to dla mnie odruch, bardzo pomaga w pracy. Nie jestem informatykiem, ale z moich umiejętności komputerowych korzystają czasem moi znajomi dzwonią po pomoc, gdy sobie nie radzą.

Mam w swoim najbliższym otoczeniu kobietę, która z powodów zdrowotnych edukację zakończyła na gimnazjum. Ponieważ nie wychodzi z domu, znajduje możliwości zarabiania poprzez inwestycje. Wiedzę z zakresu działania giełdy papierów wartościowych, zdobyła oglądając program biznesowy i szukając definicji w internecie. Zakładając konto inwestycyjne, musiała wskazać fundusze, w które chce zainwestować. Doradca w banku był pod wrażeniem niesamowitej intuicji ekonomicznej tej kobiety. Mając niewielkie dochody z pracy, potrafi je mnożyć planując wydatki nawet na kilka przyszłych lat.

Przepracowałam 25 lat, gdy mój ówczesny szef postawił mnie „pod ścianą”- „albo pójdzie pani na studia i uzupełni wykształcenie, albo się pożegnamy” - tak zwany dobrowolny przymus. Bałam się podjąć naukę po takiej przerwie, ale praca była moim jedynym źródłem dochodu, więc decyzja mogła być tylko jedna. 

Było to bardzo ciężkie pięć lat, zakończone zdobyciem tytułu magistra. Największą radość sprawiło mojej Mamie, a mnie pozwoliło zachować etat. Kończyłam studia mając wieloletnie doświadczenie zawodowe, potrzebny był tylko dyplom, papier, który „potwierdza wiedzę”. Ilu znam ludzi z dyplomami, którzy nie mają wiedzy... i wielu takich, którzy mają ogromną wiedzę, a nie mają dyplomów, ani tytułów. 

Wielu młodych ludzi, nie mających pomysłu na swoją przyszłość, wybiera kierunek szkoły, będący na topie. Sama nie wiem ilu mamy teraz bezrobotnych psychologów,  socjologów, politologów, czy filozofów. Psycholog biznesu - bardzo ciekawy kierunek, tylko gdzie znaleźć pracę po skończeniu takich studiów?

Niewielu młodych ludzi uczy się rzemiosła. Znalezienie dobrego szewca, krawca, czy elektryka stanowi nie lada wyzwanie. Albo mechanika samochodowego, który nie tylko potrafi wymienić gotowe podzespoły, ale naprawi np. gaźnik albo alternator. Znam artystów, którzy to potrafią, a umiejętności zdobywali w czasach, gdy nie było części zamiennych. 

Zegarmistrz dziś, to również zanikający zawód, ci, którzy funkcjonują,  ograniczają się do wymiany baterii, koszt naprawy elektronicznego zegarka zwykle jest niewiele niższy niż cena nowego. Podobnie jest z innymi sprzętami. Gdy psuje się sprzęt na gwarancji, autoryzowane serwisy naprawiają lub wymieniają na nowy. Jeśli gwarancja się kończy, bardziej opłaca się kupić nowy sprzęt, jest zwykle nowocześniejszy, energooszczędny i wydajniejszy. 

Powstały ostatnio, zwłaszcza w centrach handlowych lub w sąsiedztwie stacji metra, tak zwane serwisy mistrzowskie. Składają się z takich fachowców jak: szewc, ślusarz i zegarmistrz, czasem jeszcze zajmują się praniem i drobnymi poprawkami krawieckimi. Skoro powstają takie punkty usługowe, to znaczy, że nadal jest zapotrzebowanie na takie usługi, tylko skąd będą mistrzowie jeśli młodzi nie chcą uczyć się takich profesji? Może wykształceni filozofowie, psycholodzy, czy politolodzy przekwalifikują się?

Nasi górą?

Czasem idę do kawiarni na kawkę, ale niechętnie eksperymentuję wybierając nowe, których nie znam. Jeśli posmakuje mi kawka w jakiejś kawiarni, to zostaję wierną konsumentką. Tak jest z siecią kawiarni "Coffee heaven". Zareklamowała mi tę sieć koleżanka, która lubi kawkę o podobnym smaku do tej, którą ja piję, więc zaufałam jej wyborowi i nie zawiodłam się.

Z innymi wyborami jest podobnie. Niekiedy sama decyduję się wypróbować coś,  bez poznania opinii kogoś, kogo znam, ale w większości przypadków chciałbym znać opinię innych. Wiadomo, że największym zaufaniem darzymy najbliższych - rodzinę i przyjaciół.

Jak myśli się o poleceniu swoich usług, czy wyrobów, też przedstawiamy je w pierwszej kolejności w kręgu rodziny i przyjaciół. Miałam w swoim życiu takie doświadczenia. 

Kilkanaście lat temu, nie mając pracy, zajmowałam się handlem różnym asortymentem. Zaczynając sprzedaż polecałam towar właśnie w takiej kolejności, licząc, że najlepiej zareklamują mnie osoby najbliższe. Niestety, przeliczyłam się. Kilka osób z rodziny dokonało u mnie zakupu, ale nikt z ich znajomych. Czy to tylko w moim kraju tak jest? 

Czy obcemu człowiekowi łatwiej się wierzy? Czy łatwiej jest wydać pieniądze płacąc za usługę lub towar komuś, kogo się nie zna, niż dać zarobić bliskiej albo znajomej osobie? Tak bardzo zazdrości się przedsiębiorczości, czy talentu? Nie rozumiem dlaczego tak się dzieje. Jesteśmy krajem zazdrosnych i zawistnych ludzi. Mam wokół siebie dużo życzliwych ludzi, którzy pomagają mi, gdy tego potrzebuję, sama też lubię pomagać ludziom, ale obserwuję jakie trudności mają moi najbliżsi i jest mi z tym źle. 

Odnoszę wrażenie, że rodzina i znajomi, chcieliby mieć przywileje jako kupujący, co najmniej 50% zniżki, a najlepiej gdyby mogli dostać za darmo. Wręcz są obrażeni gdy się chce zarobić na sprzedaży. Nie biorą pod uwagę pracy, jaką wkłada się w tworzenie towaru, który chce się sprzedać, że ma się jakieś umiejętności by tworzyć, że poświęca się czas i wysiłek. Mam też takie doświadczenia - pokazałam swoje wyroby koleżankom, bardzo im się podobały, ale poszły kupić podobne wyroby, dużo niższej jakości, do obcych osób, bo były tańsze... 

Od dwudziestu lat chodzę do jednej fryzjerki, nie mam zamiaru iść do innej, chociaż mam bliżej domu salon fryzjerski.Poleciłam moją fryzjerkę swojej rodzinie i znajomym, bo jest na prawdę świetnym fachowcem, mam u niej rabat. Mój sąsiad jest bardzo dobrym, solidnym hydraulikiem. Świadczy usługi wielu moim znajomy i ich znajomym, mnie wszelkie naprawy robi gratis, czy nie tak to powinno funkcjonować? Czy polska gospodarka nie rozwijała by się lepiej gdybyśmy wzajemnie korzystali z naszych towarów i usług? Oczywiście na rynku jest mnóstwo np. taniej odzieży „Made in China”, czy dobrze to wpływa na ilość zakładów krawieckich, które kiedyś były na każdej ulicy?

Rynek zalewany jest zagraniczną tandetą, rozchwytywaną w supermarketach, a my się dziwimy, że nie ma pracy... Warto się nad tym zastanowić, zanim kupi się coś w super promocji...

Konsumpcja

Konsumowanie kawki,  to sama przyjemność, nie słyszałam, żeby ktoś brał kredyt na zakup kawki, chyba że płaci za nią kartą kredytową, ale to krótkotrwały kredyt, spłacany zwykle po upływie okresu spłaty karty, więc nie spędza snu z oczu.

Był taki okres w historii mojego kraju, gdy ciężko było cokolwiek kupić. Doskonale to pamiętam, gdyż na część tego okresu przypadła moja nauka w liceum handlowym, w trakcie której odbywaliśmy praktyki w jednym z wielobranżowych domów handlowych. Widziałam więc jak wyglądają dostawy towarów na poszczególne stoiska. Ilość dostarczanego towaru była niewielka i na wstępie dzielili się nim pracownicy sklepu. My, jako praktykanci, nie byliśmy brani pod uwagę przy tych podziałach, musieliśmy to sobie wywalczyć. Zdarzało się, że mogliśmy kupić towar, który niejednokrotnie nawet nie trafił na półki, bo po prostu było go tak mało. Widziałam także jak wyglądało otwarcie sklepu, zwłaszcza stoisk z mięsem, które były na najniższej kondygnacji,  - masakra. Kto żyw, stary, czy młody, biegł po schodach w dół, żeby zająć jak najbliższe miejsce w kolejce. Wiadomo było, że dla wszystkich nie wystarczy. 

Młodzi ludzie dzisiaj nie mogą sobie wyobrazić, jak wyglądała wtedy sprzedaż w sklepach. Oczywiście mamy zdjęcia, filmy dokumentalne i fabularne, pokazujące ówczesną rzeczywistość, dziś często śmiejemy się z sytuacji, jakie wtedy miały miejsce, ale wtedy nie było nam do śmiechu. Bardzo ograniczony dostęp do produktów spożywczych, z których najważniejsze były ograniczone przydziałami kartkowymi, dziś wywołujący śmiech, wtedy załamywał. Nocne stanie w kolejkach pod sklepami różnych branż było nagminne. Listy społeczne, na które ludzie wpisywali według kolejności swoje nazwiska, byli nawet tak zwani „stacze”, którzy stali w kolejce za daną osobę, oczywiście za opłatą.

Najśmieszniejsze jest to, że po zmianie ustrojowej, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, nagle wszystko pojawiło się w sklepach. Nie wiedzieliśmy co kupić w pierwszej kolejności. Ludzie wtedy mieli zaoszczędzone pieniądze, bo wcześniej nie mieli na co ich wydać. przez ostatnie 25 lat rynek się nasycił, teraz reklamują się sklepy w każdy możliwy sposób żeby tylko sprzedać towar, gotowi są część oddać nawet za darmo. Do sprzedawanych towarów dodawane są tak zwane „gratisy”, przeważnie są to drobiazgi, ale zdarzają się też oferty sprzedaży dwóch sztuk w cenie jednej. Śledząc wszelkie promocje można sporo zaoszczędzić w miesiącu.

Banki kiedyś namawiały w swoich reklamach do oszczędzania, dziś na potęgę reklamują kredyty. Wiele ludzi żyje na kredyt. Jak słyszę, że ktoś kupił mieszkanie biorąc kredyt na 30 lat, to zastanawiam się skąd taki człowiek wie, że przez te 30 lat będzie miał pracę? Korzystałam kiedyś z zakupów ratalnych, ale nigdy nie wzięłabym kredytu na tyle lat... Mam wśród swoich znajomych takich ryzykantów. Zakup mieszkania to spora inwestycja, wiec staram się usprawiedliwić ludzi, którzy zadłużają się na długie lata by mieć gdzie mieszkać. Uważam tylko, że jest to ogromne ryzyko.

Artykuły gospodarstwa domowego, czy sprzęty audiowizualne też często są kupowane na kredyt. Spłacone, są już zużyte na tyle, że nie dają się naprawić, przynajmniej nie za kwotę, która jest mniejsza niż ich wartość, zatem bierze się kolejny kredyt, na następny sprzęt. I tak całe życie na kredycie...

Za kierownicą

Jeśli już jesteśmy na tyle dorośli by pić kawkę, możemy spróbować samodzielnie poprowadzić pojazdy. Kawka jest cudownym napojem, można po wypiciu kawki prowadzić samochód. 

Dziecko, dopóki nie nauczy się chodzić, jeździ w wózku. Gdy już siedzi, może pojeździć w chodziku, są takie jeżdżące kojce, które umożliwiają małemu dziecku,  zanim nauczy się chodzić, przemieszczanie się po mieszkaniu. Niektóre chodziki, wyposażone są w różne zabawki, piszczałki, światełka, producenci prześcigają się w pomysłach.

Gdy dziecko pewnie trzyma się na nogach, uczy się jazdy na rowerku, hulajnodze i innych dziecinnych pojazdach. Gdy byłam dzieckiem, widziałam takie samochody dla dzieci, którymi poruszało się za pomocą pedałów. Bardzo chciałam mieć taki samochód, ale był to zbyt duży wydatek dla moich rodziców.

Rower był pierwszym pojazdem, którym kierowałam samodzielnie. Mój ojciec był zawodowym kierowcą, po raz pierwszy poczułam wiatr we włosach, gdy jechałam z ojcem na motocyklu, siedziałam przed nim i trzymałam się kierownicy, miałam wtedy około dwóch lat. Może to właśnie wtedy zainteresowało mnie kierowanie pojazdem. 

Ojciec jeździł samochodem ciężarowym i często zabierał mnie ze sobą „w trasę”. Mogłam wtedy zaobserwować jak prowadzi się samochód. Często pozwalał mi też pobawić się w samochodzie. Długo nie trzeba było czekać, aż sama spróbuję ruszyć. Miałam około dziesięciu lat, gdy podczas zabawy zauważyłam, że w stacyjce są kluczyki. Ojciec nie był wysoki, więc swobodnie sięgałam nogami pedałów sprzęgła, hamulca i gazu. Spróbowałam i ruszyłam. Ojciec jadł w domu obiad, gdy usłyszał pracę silnika, błyskawicznie zbiegł z pierwszego piętra i wyrwał kluczyki ze stacyjki. Daleko nie pojechałam, kilka metrów, samochód stał około dziesięciu metrów od domu, więc w najgorszym przypadku uderzyłabym w dom. Na szczęście nie wcisnęłam pedału gazu zbyt mocno i samochód ledwo się toczył.  Ta przygoda uświadomiła mi, że prowadzenie samochodu nie jest wielką sztuką. 

Oczywiście skończyły się zabawy w samochodzie, ale zaczęłam uczyć się znaków i przepisów drogowych. Mając dwanaście lat, taki wówczas był wymóg,  zdałam egzamin na kartę rowerową i mogłam jeździć rowerem, już nie chodnikiem, a jezdnią. To było coś! 

Kurs prawa jazdy zrobiłam wiele lat później, gdy kupiliśmy pierwszy samochód. Ojciec przekazał mi kilka wskazówek bezpiecznej jazdy, a że przejeździł 40 lat za kierownicą bez żadnego wypadku, więc warto było go słuchać. Najważniejsza zasada: „Skrzyżowanie, przejście dla pieszych - noga z gazu. Bez względu na to, czy masz pierwszeństwo lub zielone światło”. Nauczyłam się też prowadzić samochód bez sprzęgła i bez hamulców, na kursie nikt na to nie zwrócił uwagi. 

Nie bez powodu przytaczam te wspomnienia z dzieciństwa dotyczące prowadzenia pojazdów. Dziś jeżdżę głównie komunikacją miejską i zastanawiam się kto uczył jeździć tych kierowców? Mam chorobę lokomocyjną i sposób prowadzenia pojazdu, którym jadę ma podstawowe znaczenie dla mojego samopoczucia podczas jazdy. Gdybym nie była kierowcą,  to zapewne myślała bym,  że pojazdy właśnie tak się prowadzi - rozpędza się i ostro hamuje. Otóż uczyłam się inaczej prowadzić samochód. 

Można ruszyć tak, że nie przewraca się na pasażerów stojących z tyłu i zahamować tak,  by nie wybić głową przedniej szyby. Zastanawia mnie - dlaczego kierowcy transportu miejskiego tego nie wiedzą... Czy nikt ich nie uczy, że będą wozić ludzi? Także osoby starsze i dzieci, które nie utrzymają się na nogach gdy autobusem, czy tramwajem szarpie w przód i w tył. 

Kolejną sprawą są kierowcy samochodów osobowych. Coraz częściej zatrzymują się przed przejściami dla pieszych, to miłe, ale wciskają się samochodami wszędzie. Samochodów przybywa, a ilość parkingów nie zwiększa się. Gdzie tylko się da,  na chodnikach, na trawnikach parkują samochody. 

Przestałam jeździć samochodem do pracy, gdy zaczęłam pracować w centrum miasta, bo to bez sensu. Jazda na pierwszym i drugim biegu, w korku, to żadna przyjemność, a w dodatku nie ma gdzie zaparkować... Komunikacją miejską jedzie się z podobną prędkością, a można w tym czasie poczytać lub pisać bloga. 

Patrzę z okien autobusu na samochody jadące w korku, w każdym samochodzie tylko jeden człowiek - kierowca. Czyli jeśli jest rodzina, powiedzmy rodzice i dwoje dzieci, to rano z jednego mieszkania ruszają cztery samochody... Stąd te korki...

Może nasza komunikacja miejska nie jest jeszcze na takim poziomie, jak np. w Sztokholmie, ale już jest dużo lepiej niż dwadzieścia lat temu. Znam wiele osób z różnych krajów, nie wszyscy, którzy mają samochody, jeżdżą nimi do pracy. Oczywiście samochód daje pewną niezależność, tylko co się dzieje z tą niezależnością, gdy stoimy w korku? 
Miałam kiedyś kolegę, który mając do pracy trzy kilometry, jeździł samochodem, nie od razu gdy zaczął pracować, a dopiero gdy awansował na kierownicze stanowisko. Może to jest powodem? Kierownicy lub dyrektorzy nie mogą jeździć komunikacją miejską? 

Przeliczyłam, że utrzymanie samochodu, generuje wyższe koszty niż korzystanie z taksówek. Gdy mam coś ciężkiego do przewiezienia, albo wracam późnym wieczorem - zamawiam taksówkę. Bardzo podoba mi się zamawianie taksówki przez internet. Można sobie wybrać korporację według ceny za kilometr, sprawdzać jak szybko taksówka zmierza w naszym kierunku, czy już czeka pod domem. Świetne rozwiązanie, polecam wszystkim, którzy nie mają samochodu. 

Nienawiść

Nienawidzę gdy kawka się rozleje, zaburzają się proporcje kawki z dodatkami, zmienia się smak - masakra! 

Nienawiść to najczęściej występujące uczucie obok miłości. Częściej nawet słyszę, gdy ludzie mówią, że kogoś lub czegoś nienawidzą, niż, że kogoś kochają, nie zastanawiając się nad mocą tego uczucia.

Trzeba doświadczyć czegoś naprawdę okropnego by nienawidzić kogoś, czy czegoś. Spotykam się nie raz z bardzo ogólną nienawiścią, na przykład „nienawidzę Niemców” - to słyszę najczęściej od osób, które przeżyły drugą wojnę światową i straciły w niej bliskich. Przecież nie wszyscy Niemcy to mordercy. Nie chcę bronić tego narodu, ale siedemdziesiąt lat po wojnie udowadniają, że wyciągnęli wnioski z poczynań swoich przodków i prowadzą pokojową gospodarkę, podczas gdy nasi „wyzwoliciele” zza wschodniej granicy mordują co chwilę jakieś narody.

„Nienawidzę Żydów” - to kolejne określenie, które pada bardzo często, a co ciekawe, z ust mocno wierzących katolików, modlących się żarliwie do przedstawicieli tej nacji. Prawdę mówiąc trudno nienawidzić przedstawicieli całej nacji, czy rasy, w końcu w żadnej z tych grup nie ma samych złych, czy samych dobrych ludzi.

Zgadzam się, że można kogoś lubić lub nie, częściej jednak słyszę sformułowanie „nienawidzę”, niż „nie lubię”. Dlaczego wytacza się od razu najcięższe działa? Przyznam, że sama niejednokrotnie twierdzę, że czegoś nienawidzę, np. mleka, tak mocno go nie lubię, że aż chwilami nienawidzę, niewiele jest jednak osób, które darzę nienawiścią. Zwykle określenie „nienawidzę” pada pod wpływem emocji, gdy coś się stanie nie tak, jak byśmy tego chcieli pod wpływem kogoś lub czegoś. Gdy emocje opadną, nienawiść staje się niechęcią, a nie raz obojętnością. Sama tego doświadczyłam, kilkukrotnie. Były w moim życiu osoby, które bardzo mnie skrzywdziły, w rożny sposób, ponieważ mimo trudności spowodowanych przez te osoby, dałam sobie radę, stały mi się obojętne, co nie znaczy, że zapomniałam... Ale nie ma sensu w kółko się zadręczać.

Jeśli zastanowimy się głębiej nad niekorzystną dla nas sytuacją, zanim wpadniemy w ostateczną złość, warto wziąć pod uwagę jak dalece miało wpływ działanie kogoś, lub czegoś, na dany rozwój wypadków. Zdarza się bowiem, że osoba do której kierujemy swoje złe emocje niekoniecznie jest winna naszemu niepowodzeniu, czy nieszczęściu. Czasem zdarza się, że bezmyślnie zrobi nam przykrość, swoim zachowaniem bądź działaniami, które z jego punktu widzenia wydają się nieszkodliwe. Jednorazowe działanie niekoniecznie musi być powodem nienawiści, ale wielokrotne, celowe i z premedytacją - owszem, zgodzę się.

Osoby ciężko doświadczone przez życie, nie zawsze ze swojej winy, mają żal do całego świata. Mam w rodzinie kobietę, która podczas wojny straciła większość bliskich, z rodzicami i rodzeństwem na czele. Po zakończeniu wojny sama podjęła się wychowania młodszego rodzeństwa, mając zaledwie 15 lat i wsparcie 17-letniego brata. Nie założyła swojej rodziny, nie miała swoich dzieci, pomimo tego, że młodsze rodzeństwo, po zakończeniu edukacji i podjęciu pracy rozpoczęło swoje samodzielne życie i miała taką możliwość. 

Jej nienawiść do całego świata rozpoczęła się od nienawiści do Niemców, którzy wymordowali jej większość rodziny i jest to dla mnie zrozumiałe. Do tej znienawidzonej grupy z czasem zaczęły dołączać kolejne: mężczyźni, bo ojciec pił, ci, którym w życiu się powiodło, bo według niej - nakradli, ci, którzy mają lepsze warunki mieszkaniowe, chociaż sama nic nie zrobiła żeby swoje polepszyć i w końcu członkowie rodziny, którzy mają partnerów, bo ona jest sama. Przy czym podkreśla za każdym razem, że nikogo nie potrzebuje, jest jej dobrze samej... I tak nakręca się przez całe życie, cała rodzina stara się jej pomagać, bo wiek i stan zdrowia już nie pozwalają jej być samodzielną, ale z niczego nie jest zadowolona pomimo tych starań. Smutny koniec ją czeka, ale to jej wybór.

Zakończę cytatem z Williama Shakespeare'a: „Wiele można zdziałać nienawiścią, ale jeszcze więcej miłością.”