Era suplementów

Kawka, ten wspaniały napój o cudownym smaku i zapachu, może być zastąpiona suplementem tylko w jakim celu? Łykać tabletkę zamiast pić świeżo zaparzoną? Pozbawiać się przyjemności zastępując naturalny napój wytworem syntetycznym? Nie widzę sensu.

Oglądając telewizję, w przerwach reklamowych, zachęcani jesteśmy różnymi produktami firm farmaceutycznych zastępującymi naturalne jedzenie. Prym wiedzie pewna firma, której nazwa nie jest pokazywana w reklamie.

W większości reklam słyszę suplement diety, jak by na rynku nie było produktów spożywczych, które można spożywać w naturalnej postaci. 

Jeśli mamy jakieś niedobory w organizmie, to lekarz zachęca do przyjmowania suplementów, zamiast pouczyć pacjenta, w jakich produktach spożywczych znajduje się najlepiej przyswajalny składnik, którego aktualnie nam brakuje - poleca gamę wyrobów farmaceutycznych.

W jednym z porannych programów telewizyjnych, na ten temat wypowiadał się lekarz, przestrzegając przed suplementami. Za rzadko, niestety, jesteśmy informowani o zgubnych skutkach stosowania suplementów bez zapoznania się z ich składem, polegając jedynie na tym, co usłyszymy w reklamie. Reklama nie informuje o skutkach ubocznych. O nich właśnie mówił lekarz we wspomnianym programie.

Kiedyś zastanawiałam się, po co w co drugim budynku znajduje się apteka, niektóre zastąpiły sklepy spożywcze, które były nierentowne. Po obejrzeniu kilkuset reklam w telewizji, zrozumiałam, że ludzie zamiast kupować żywność, kupują jej suplementy.

Jesteśmy narodem zajmującym czołowe miejsce w rankingu lekomanów. Przyjmowanie suplementów stało się modne, a przecież jesteśmy bardziej krajem rolniczym niż farmaceutycznym.

Czasem trzeba wspomóc się lekami, gdy choroba, z którą przyjdzie się zmierzyć tego wymaga, ale zastępowanie jedzenia tabletkami nie sprawi, że będziemy zdrowsi.

Najgorsze są suplementy polecane dzieciom od najwcześniejszego wieku: na apetyt, na sen, na szybszy wzrost i.t.p. Po co to wszystko? Gdy byłam dzieckiem, na apetyt stosowano zioło o nazwie piołun, można było po nim nie tylko stracić apetyt, a nawet poczuć totalny wstręt do jedzenia. Dziecko, które ma odpowiednia dietę, dużo przebywa na świeżym powietrzu, bawi się w sposób wymagający ruchu - nie potrzebuje ani suplementów na apetyt ani na sen. Urośnie także bez wspomagaczy.

Niektóre suplementy są wartościowe, należy jednak sprawdzić dokładnie ich skład, co w dzisiejszych czasach i dostępie do informacji nie jest trudne. Nie wszyscy są lekarzami. W reklamach przedstawia się korzyści, a każdy organizm jest inny i różnie może zareagować. Prawdę mówiąc nie znam człowieka, który by wiedział wszystko o swoim organizmie. Znam natomiast bardzo wiele osób, które nawet nie sprawdzają swojego stanu zdrowia zbyt często.

Gdy pojawia się jakaś dolegliwość, w pierwszej kolejności szuka się antidotum, bez zastanawiania się nad przyczyną danej dolegliwości. Oglądając reklamę polecającą złoty środek, ludzie wolą go zażyć niż czekać miesiącami na wizytę u lekarza, to akurat mnie nie dziwi. Warto jednak poszukać informacji, czy reklamowany suplement nie zrobi w naszym organizmie większej szkody niż pożytku. Zwłaszcza zanim cokolwiek poda się dziecku.

Suplementy w połączeniu z przyjmowanymi lekami, przepisanymi przez lekarza mogą także zaszkodzić. Należy zawsze porozumieć się z lekarzem gdy zamierza się zastosować jakikolwiek suplement diety. Niestety większość ludzi uważa, że skoro suplementy można kupić bez recepty - nie są szkodliwe. Mogą jednak zawierać substancje, które wchodzą w reakcje z lekami i stają się niebezpieczne. Należy o tym bezwzględnie pamiętać.

Strach

Podczas przygotowywania mojej ulubionej kawki, boję się tylko by nie rozlać. Rozlana kawka ma zaburzone proporcje i w związku z tym nie smakuje tak jak bym chciała. To według większości ludzi może być dziwactwo, ale każdy jakieś ma, ja mam takie.

Zauważyłam, że od zarania dziejów, straszy się ludzi by nakłonić ich do wykonania przeróżnych zadań. Począwszy od zachęcania dzieci do jedzenia (nie urośniesz, nie będziesz silna/silny), sprzątania (zjedzą cię robaki), poprzez zachęcanie młodzieży do nauki (nie znajdziesz pracy), a następnie motywowanie pracowników (możesz stracić pracę albo obetnę ci premię).

Całe życie w strachu. Słuchając wypowiedzi polityków, którzy pretendują na najwyższe stanowiska w państwie ogarnia mnie wręcz paniczny strach. Żadna partia nie używa argumentów, które mogłyby mnie do niej przekonać, posługują się jedynie straszeniem co będzie gdy władzę przejmą konkurenci.

Gdy usłyszałam, że wybrany w demokratycznych wyborach prezydent, modli się o rozum do jakiegoś ducha, zastanawiam się co dalej będzie z moim krajem? Każdy z ministrów będzie się modlił by duchy pomogły mu w zarządzaniu? Jeśli nie dostosuje się do prezydenckich metod pozyskania wiedzy, będzie postraszony piekłem?

Zdawało mi się, że żyjąc w XXI wieku wiedzę będzie się zdobywało poznając fakty, a nie mity. Okazuje się, że podczas gdy cywilizowany świat korzysta ze zdobyczy nauki, mój kraj cofa się do średniowiecza. Gdy na świecie panowała ciemnota, można było straszyć ludzi mękami piekielnymi, dziś ludzie powinni być bardziej oświeceni. Sami dla siebie tworzą takie piekło na Ziemi, że biedny Lucyfer za głowę się łapie, nie dorastając ze swoimi pomysłami ludziom do pięt.

Zakompleksieni i sfrustrowani politycy nie starają się by państwo sprawnie funkcjonowało, straszą siebie nawzajem nagraniami z ukrycia, posługując się cytatem z klasyki: permanentna inwigilacja. Codziennie pojawiają się w mediach doniesienia jednych na drugich, a wszystko to w katolickim kraju, rozmodlonych ludzi, bijących czołem przed słynnym papieżem - rodakiem.

Wywalczyliśmy sobie niedawno wolność słowa, ale tak na prawdę strach się odezwać, bo wszystko co się powie może być wykorzystane przeciwko nam. Jeszcze niedawno byłam szczerą, otwartą osobą. Niestety, zaufałam zbyt wielu osobom i więcej miałam z tego powodu przykrości niż korzyści, jestem zatem zmuszona do wypowiadania się pod pseudonimem.

Ludzie rzucają hasła o wolności i równości, a tymczasem dręczą swoimi wypowiedziami w internecie, na ulicy, ludzi o odmiennych poglądach lub mających poważne problemy zdrowotne, wpływające na wygląd zewnętrzny. Stale zwiększa się ilość ludzi wykluczonych ze społeczeństwa z różnych powodów, ludzi pozbawiających się życia nie widząc dla siebie przyszłości.  Żadna modlitwa, strach przed piekłem ani duchy tego nie zmienią, należy zmieniać ludzi. 

Dopóki nie zmieni się mentalność ludzi w moim kraju, nie widzę możliwości zmian, na które młodzi ludzie czekają. Zauważyłam, że właśnie młodzi ludzie są obecnie najbardziej okrutni dla siebie, czy to właśnie takiego zachowania uczą się na lekcjach religii w szkołach? Mnie w domu nauczono, że należy pomagać słabszym, dziś chyba nikt tego nie uczy... Osoby słabe i chore boją się wychodzić z domu, strach przed agresją otoczenia paraliżuje ich funkcjonowanie.  Czy tak powinno wyglądać życie w cywilizowanym kraju, w XXI wieku?

Odważni ludzie, podejmujący działania, które mogą zmienić sposób kierowania krajem z kościelnego na cywilny, są natychmiast krytykowani i wyzywani w niewybredny sposób. Strach pomyśleć, że takich odważnych może być coraz mniej.

Chciałbym dożyć czasów bez strachu, by motywacją do działania były perspektywy szczęścia i dobrobytu, a nie piekielne męczarnie.

Cele życiowe

Decyzje w ważnych sprawach życiowych najlepiej podejmować przy dobrej kawce. Można się wtedy zrelaksować, kawka pobudza pracę mózgu, pomaga w koncentracji. Między jednym łykiem, a drugim łatwiej rozważa się pozytywne i negatywne strony podejmowanych decyzji.

Każdy człowiek wyznacza sobie cele życiowe, nawet taki, który nie ma wielkich ambicji. Dla jednego celem życiowym jest zdobycie majątku, by żyło się łatwiej, dla innego dobra zabawa, dla jeszcze innego założenie rodziny. Znam także ludzi, którzy, z różnych powodów, myślą tylko o zaspokojeniu podstawowych potrzeb.

Wiele osób, w trakcie realizacji wyznaczonych celów, nie ogranicza się i wyznacza sobie kolejne cele. Podejmowanie nowych wyzwań, rozwija i daje większe zadowolenie z życia. Niektórzy jednak, zatracają się w swoich dążeniach.

Tak jak w przypadku każdego wysiłku potrzebny jest odpoczynek, w wyznaczaniu sobie kolejnego celu - również. Ludzie często o tym zapominają. W dążeniu do celu potrafią się kompletnie zatracić, często zapominając o najważniejszym - o sobie. 

Obserwuję w swoim otoczeniu osoby, które są tak pochłonięte dążeniem do osiągnięcia celów życiowych, że nie zauważają negatywnych skutków wywieranych przez stosowane przez nich środki do osiągnięcia wybranego celu. 

Osoby wspinające się na szczyty kariery zawodowej, poświęcają przeważnie najbliższych, dla których mają coraz mniej czasu, tracą znajomych, w końcu tracą także zdrowie, a nawet życie. Jaki cel wart jest takich poświeceń?

Od wieków, podstawowym celem życiowym, poza zdobyciem pożywienia i dachu nad głową, było znalezienie partnera i posiadanie dzieci. Zauważyłam, że obecnie są to także główne cele wielu ludzi. Myślę, że wynika to z potrzeb społeczeństwa, w którym żyjemy. Od najwcześniejszego wieku, dzieci wychowywane są w przeświadczeniu, że stworzenie podstawowej komórki społecznej, to najważniejszy cel w życiu.

Znam kobiety i mężczyzn, którzy tkwią w toksycznych związkach tylko dlatego, że dla otoczenia są rodziną, a rodzina, według nich, jest najważniejsza. Taki stan rzeczy może  również prowadzić do zgubnych skutków.

Myślę, że we wszystkim należy zachować umiar i zdrowy rozsądek. Zapewnienie sobie utrzymania jest bardzo ważne, warto jednak zastanowić się czy przy okazji zdobywania środków nadal pozostanie się przyzwoitym człowiekiem, nie krzywdzi osób napotkanych po drodze.

Znam wiele rozbitych rodzin, w których najbardziej cierpią dzieci. Rodzice, starając się zapewnić dzieciom jak najlepsze warunki bytowe (bo to wydaje się najważniejsze), spędzają z dziećmi, a także ze sobą coraz mniej czasu. Prowadzi to do utraty więzi jaka powinna być między najbliższymi. Przestają się rozumieć, nie spełniają wzajemnych oczekiwań, efektem są coraz częstsze nieporozumienia i wzajemna niechęć. 
Pretensje narastają i następuje koniec związku, rozpad rodziny, albo powstała sytuacja powoduje dużo poważniejsze dramaty.

Jeśli celem życiowym jest osiągnięcie wysokich zarobków, często zależnych od stanowiska, ludzie potrafią poświęcić wiele. Wszelkie zasady przestają obowiązywać, bo gdy sztywno się ich trzyma, niczego się nie osiągnie. Honor należy schować do kieszeni, kłaniać się (i nie tylko) trzeba tym, od których zależy wysokość zarobków, we wszystkim im przytakiwać, wychwalać ich metody pracy, chociaż się z nimi nie zgadzamy. Nie należy przedstawiać swojego zdania, bo może być użyte przeciwko nam. Nie zwracać uwagi na błędy decyzyjnym osobom, to pierwszy krok do utraty pracy. Doświadczyłam tego na sobie, w swojej karierze zawodowej. Wprawdzie nie straciłam pracy, ale było blisko. Odeszłam z tej pracy sama i na swoich warunkach, bo wytrzymać tam i tak nie byłam w stanie.

Wiele osób jako cel życiowy wybiera karierę naukową. Jeśli ktoś chce zdobyć wiedzę, nie widzę w tym nic złego, wręcz przeciwnie. Niektórzy jednak stawiają, na ilość tytułów, co z samą nauką ma niewiele wspólnego. Studiowałam pracując, a wiec nie tak dawno temu. Jako osoba dorosła, mogłam ocenić umiejętności i poziom jaki reprezentowali moi wykładowcy. Nie wszyscy, według mnie, mieli wiedzę adekwatną do tytułów przed nazwiskiem. Że nie wspomnę o sposobie wysławiania się, zastanawiam się kto pisał im prace magisterskie, rozprawy doktorskie itp. Wykładowca na wyższej uczelni powinien znać język, w którym wykłada, na odpowiednim poziomie. Niestety, niektórym daleko było do doskonałości. Nie wspominam tu o przytaczanych dowcipach w trakcie wykładu, ale o samym wykładzie. Tacy ludzie oceniają pracę innych i decydują o ocenach na egzaminach...

Kolejny przykład to cytując klasyka: 
...Teraz będę już szczery, poszedłem drogą kariery, kariery na estradzie, na pewno sobie poradzę...
Oczywiście jest cała masa utalentowanych osób, porywających swoim śpiewem tłumy. Jest też wiele osób posiadających zdolności aktorskie i z powodzeniem występujących na deskach teatru czy w filmie. Nie każdy z nich osiąga wymierny sukces dzięki swojemu talentowi.  Dzięki swoim zainteresowaniom muzycznym znam kilku muzyków mniej lub bardziej popularnych. Wiem jaka jest konkurencja na rynku muzycznym i jak trudno jest się przebić.  Jeden z takich właśnie znajomych muzyków, występujący od ponad 30 lat, w dość znanym polskim zespole, na moje pytanie: dlaczego tak rzadko przyjeżdżacie do Warszawy? Odpowiedział mi kiedyś: żeby wystąpić z koncertem w Warszawie to trzeba nieźle d... dawać. 

I na tym właśnie, według moich obserwacji, polega zdobycie popularności i osiąganie sukcesów. Tak jest skonstruowany nasz ówczesny świat, trzeba o tym pamiętać wyznaczając sobie cele życiowe.

Ewolucja czułych słówek

Mój ulubiony napój to kawka, kawusia, a nawet kawunia. Nawet gdy się rozleje nie wyzywam jej. Moje uczucia względem kawki nie zmieniają się, a wręcz umacniają.

Zauważyłam, że w związkach wygląda to inaczej. Na początku każdego związku, gdy dwoje ludzi darzy się gorącym uczuciem, nazywają siebie wzajemnie: kochanie, skarbie, najdroższa lub najdroższy, długo można by wymieniać czułe nazwy. To oczywiście bardzo miłe. W miarę upływu czasu i spadku temperatury uczuć czułe słówka tracą na czułości.

Najpierw stają się pieszczotliwo-złośliwe: np. staruszku czy staruszko, by przeistoczyć się w stara lub stary. Kurczaczek zmienia się w starą kwokę, rybka w kaszalota, miś w barana, a ogier w starego capa. Bardzo często w wyniku nieporozumień albo kłótni padają coraz mniej przyjemne słowa.

Czułe zwroty przechodzą kolejne fazy ewolucji i stają się złośliwe, dotkliwe, coraz bardziej dokuczliwe i pogardliwe, aż w końcu wulgarne. Zadziwia mnie jak dwoje bardzo bliskich sobie osób potrafi wyzywać się wzajemnie w coraz gorszy sposób. Trudno uwierzyć, że jakieś uczucie łączyło kiedykolwiek taką parę.

Oczywiście zmiany nie są jednakowo drastyczne w każdym związku, jednak obserwuję to w bardzo wielu związkach.

Rozmawiam z różnymi ludźmi i zauważyłam, że ta ewolucja galopuje gdy para weźmie ślub. Zaczyna się wtedy wytykanie wad, a więc określanie swoich partnerów złośliwymi nazwami, w zależności od okoliczności. Jak by kończyło się między nimi uczucie. O co chodzi?

Pamiętam, że różni znajomi, gdy wyszłam za mąż, pytali mnie: a jak tam twój stary? Na co odpowiadałam: ja mam młodego. Co było zgodne z prawdą bo mój mąż był ode mnie młodszy. Zauważyłam, że stara i stary to najczęstsze określenia współmałżonków. Często określa się w ten sposób także rodziców. Nigdy mi się to nie podobało, więc nie stosowałam i nie stosuję takowych.

Pomimo różnych nieporozumień, czego nie da się uniknąć w żadnym związku, w którym byłam, nigdy się nie wyzywaliśmy. Wychodzę z założenia, że aby nie usłyszeć jakichkolwiek epitetów pod swoim adresem, nie należy kierować takowych do nikogo.

Zadziwia mnie również, gdy po wzajemnych wyzwiskach ludzie spokojnie idą ze sobą do łóżka... Nie wyobrażam sobie żebym miała fizycznie zbliżyć się do człowieka, który zmieszał mnie z błotem.

Miałam kiedyś sąsiadów, którzy co roku, w imieniny sąsiada (wypadającymi kilka dni przed świętami, rzecz jasna rodzinnymi, z tradycją...), organizowali huczną imprezę. Po imprezie imieninowej zaciekle się kłócili, wyzywając siebie na wzajem, po czym sąsiadka, wraz z małymi dziećmi uciekała do swoich rodziców. Sytuacja powtarzała się niezmiennie przez 10 lat, które przemieszkałam w tym budynku i co roku zastanawiałam się po co ta kobieta wraca?

Jak można kierować wyzwiska, mniej lub bardziej brutalne do bliskiej sercu osoby, którą, podobno, darzy się uczuciem? Czy ludzie pogardzają osobami, którym wyznają miłość? Słysząc od różnych osób określenia, jakich używają w stosunku do swoich partnerów życiowych, zastanawiam się po co się wiążą ze sobą? Żeby mieć kim pomiatać? Może warto się zastanowić, czy bliska sercu osoba jest warta uczuć, zanim się z nią zwiąże. Jeśli nie ma się dobrego zdania o tej osobie, to po co się z nią wiązać?

Sama nie doświadczyłam wyzwisk od żadnego partnera, nie wiem jak mnie nazywali rozmawiając o mnie, mam nadzieję, że najgorzej nie było.

Gdy związek się kończy, wtedy zazwyczaj wyzwala ewolucję czułych słówek. Pary rozstają się z powodów generujących różne epitety. To akurat rozumiem, powinno się jednak zastanowić, że używając dosadnych określeń swoich zarówno byłych, jak i obecnych partnerów. Pokazujemy w ten sposób poziom kultury osobistej.

Światopogląd

Kawka łączy ludzi, a nie dzieli, tak, jak wszelkiego rodzaju organizacje. Każdy przyrządza sobie kawkę w dowolny sposób i nie spotkałam się z wrogością osób, które piją kawkę przyrządzaną w inny sposób niż ja to robię. Byłoby to co najmniej dziwne...

Inaczej to wygląda wśród ludzi, gdy mają różne poglądy, zaczynają wtedy zwalczać siebie nawzajem. Takie sytuacje mają miejsce od zarania dziejów, co jakiś czas wrogość przeradza się w zabójczą agresję, ludzie mordują się wzajemnie by przekonać osoby o odmiennych poglądach do swoich racji.

Jonathan Swift w swym słynnym dziele z 1726 roku - Podróże Guliwera, wspaniale przedstawił powody konfliktów prowadzących do wojen. Czytałam tę książkę jako nastolatka, ale pamiętam, że kraj Liliputów prowadził wojnę z sąsiednim krajem Blefuscu, ponieważ w każdym z nich z innej strony zaczynano obierać jajko! Wówczas traktowałam tę książkę jak bajkę, nie odnosząc jej treści do rzeczywistości, dopiero po latach uświadomiłam sobie, że jest to karykatura czasów, w których żył autor. Pomimo upływu prawie czterech wieków, nadal aktualna!

Powody występowania konfliktów między ludźmi, zakończonych walkami zbrojnymi, w których zginęło miliardy ludzi, wyglądają podobnie. Najczęściej jest to narzucenie swoich racji. Gdy strona atakowana nie przyjmie ich, następuje zbrojny atak. Ludzie konstruują coraz bardziej śmiercionośną broń, zapominając o starej prawdzie - kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie. Co jakiś czas pojawia się na świecie władca-tyran, manipulujący swoimi poddanymi do tego stopnia, że bez żadnych zahamowań mordują ludzi mających odmienne przekonania, czy też w celu zawładnięcia większym terytorium.

Wiele mamy historycznych dowodów na takie poczynania. W dziejach ludzkości było wiele wojen, żadna jednak nie pochłonęła tylu ofiar ile wojny na tle religijnym. Najgorsze jest to, że pomimo wiedzy zdobywanej przez wieki, ludzie nadal są zdolni do zabijania w imię nieistniejących, wymyślonych przez siebie bogów. To jest przerażające. O ile jestem w stanie zrozumieć wiarę w różne, wymyślone przez siebie bóstwa, ludzi, którzy nie mieli pojęcia o miejscu Ziemi w kosmosie i czczących Słońce jak boga, o tyle nie jestem w stanie zrozumieć jak obecnie ludzie mogą wierzyć w jakieś nadprzyrodzone istoty... W dodatku, stają się bardzo agresywni, gdy próbuje się ich uświadomić, że to bajka wymyślona w celach manipulacji.  

Znam wiele osób, sama się do nich zaliczam, które, będąc wychowanymi w katolickich rodzinach, zmieniły światopogląd na skutek zdobytej wiedzy z zakresu, chociażby, fizyki. Z moich obserwacji wynika, że społeczeństwo jest coraz bardziej świadome manipulowania powtarzanymi od wieków bzdurami i to jest budujące. Przeraża mnie jednak wrogość i agresja skierowana w stronę osób zmieniających światopogląd.

Zgadzam się całkowicie z brytyjskim naukowcem - Richardem Dawkinsem, który, rozmawiając z fanatykami (bo trudno inaczej nazwać tych ludzi) religijnymi, doszedł do słusznego wniosku, że dalsze wpajanie, od najmłodszych lat, wiary w cuda doprowadzi do kolejnych zbrojnych konfliktów między wierzącymi w rożne bóstwa: http://wiadomosci.onet.pl/swiat/richard-dawkins-dzieci-nie-powinno-sie-uczyc-religii/e8cdn#.VSGkYPDEqmc.facebook

Zaciekłość fanatyków religijnych i rasistów doprowadzi ludzkość do tragedii. Nadal pali się ludzi na stosach i kamienuje w imię boga, to niepojęte w XXI wieku. 

Właśnie obchodzone są święta zmartwychwstania, jak można wierzyć w coś takiego? Owszem, zdarzają się przebudzenia osób doświadczających śmierci klinicznej, ale ale to nie to samo. Nabija się ludzi w butelkę, obiecując, że kiedyś znów wrócą do życia i zarabia się na tym niezłą kasę. Naiwnych, jak widać, nie brakuje. 

Mam nadzieję, że za kilka lat, wszyscy odetchną z ulgą, gdy uwierzą, że wszystkie religie istnieją tylko w jednym celu - utrzymaniu kościołów i księży, śmiejących się z naiwnych baranków płacących za wyimaginowane królestwo niebieskie.

Seksualne stereotypy

Z moich obserwacji wynika, że mężczyźni, którzy nie piją kawki - nie wykazują się zbytnio w łóżku. Może, w moim przypadku, obserwowana grupa nie była zbyt liczna, może z czasem zmieni się wynik moich obserwacji.

Postanowiłam przyjrzeć się bliżej stereotypom w tym temacie, bo wyniki mogą być interesujące. Podstawowe stereotypy w sferze seksu dotyczą ról kobiety i mężczyzny. Zostały one narzucone, głównie przez religie. Współżycie, zgodnie z religią (bez względu na to jaka to religia), powinno służyć jedynie prokreacji. Mężczyzna decyduje kiedy ma dojść do aktu, a kobieta ma być gotowa, nawet wtedy, gdy nie ma ochoty lub źle się czuje.

Ostatnio, zaczęło się to zmieniać, kobiety także chcą czerpać radość z seksu, choć nie wszyscy mężczyźni to akceptują. Wielu z nich jednak przekonało się, że gdy kobieta, na równi z mężczyzną, decyduje o tym, co chce robić w łóżku, seks jest ciekawszy i bardziej satysfakcjonujący dla obojga.

Następny, bardzo popularny stereotyp dotyczy rozmiarów męskiego przyrodzenia i niewiele ma wspólnego z zadowoleniem kobiety, bo sam rozmiar to nie wszystko. Jak słyszę od kobiet te wskazówki, które podobno świadczą o rozmiarach, jestem rozbawiona, nie przemawiają do mnie.

Słyszałam wiele różnych opinii, powstałych zapewne na podstawie obserwacji lub badań, jak np. artykuł znaleziony na jednym z portali internetowych: http://kobieta.onet.pl/zdrowie/zycie-i-zdrowie/sklonnosc-do-zdrady-mozna-rozpoznac-po-dlugosci-palcow/smvmqt

Nie sprawdzałam jak to się ma do rzeczywistości, ale chyba podobnie jak wielkość stopy u mężczyzny do wielkości członka, trochę obserwacji w tej sferze mam. Nie są na tyle wymierne, biorąc pod uwagę ich liczebność, by zacząć je publikować jako badania naukowe, ale daje mi to też jakiś pogląd na zasłyszane i powtarzane przez wiele osób stereotypy.

Kolejny stereotyp to seksowność. Wydaje mi się, że dla każdego seksowność oznacza coś innego. Według słownika seksowność to działanie podniecająco seksualnie, podkreślające czyjąś atrakcyjność fizyczną. Nie rozumiem np. dlaczego blondynki uważane są za seksowniejsze od kobiet mających włosy w innym kolorze. Sam kolor włosów, w mojej opinii nie ma znaczenia, ale powtarzane dosyć często przez mężczyzn określenie: seksowna blondynka częściej słyszymy niż np. seksowna brunetka.

Panie mają w tym względzie szerszą gamę zainteresowań. Równie często słyszę określenie: przystojny brunet, jak i przystojny blondyn. Zauważyłam też, że mężczyźni mają więcej pewności siebie niż kobiety. Niemal każda kobieta chciałby w sobie coś zmienić, natomiast mężczyźni zwykle są zadowoleni z siebie.

I tu pojawia się kolejny stereotyp - gdy mężczyzna dba o siebie, np. ma swój styl ubierania się, układa lub farbuje włosy, czy regularnie chodzi na manicure, większość kolegów natychmiast uważa go za geja, koleżanek zresztą też. Ja mam inne doświadczenie. Miałam kiedyś bardzo dbającego o siebie partnera i okazało się, że dbał o siebie nie tylko dla mnie, a jego preferencje nie dotyczyły, bynajmniej, mężczyzn...

Słyszałam też, że jeśli mężczyzna jest świetnym tancerzem, to musi być także świetny w łóżku. Nie mam obserwacji jeśli chodzi o świetnych tancerzy, jakoś nie miałam szczęścia trafić do łóżka z takowym... Słyszałam natomiast opinię, że skoro tak rytmicznie porusza się na parkiecie, musi mieć to także przełożenie na rytmiczne zachowanie w łóżku.

Ponownie muszę się posłużyć swoimi doświadczeniami, otóż, dotychczas, najlepszym moim partnerem w łóżku był mężczyzna, który totalnie nie miał wyczucia rytmu i, co się z tym wiązało - nie potrafił tańczyć.

Łysina, to podobno oznaka, że mężczyzna jest tygrysem w łóżku. Nie mam wielu takich doświadczeń, zaledwie dwa i wynik 1:1, więc nie przekonuje mnie to twierdzenie... Chociaż, skoro mężczyzna, który nie ma włosów, nie czuje się z tym pewnie i być może, w łóżku lepiej się stara, niż przystojniak z bujną fryzurą.

Nie mam doświadczeń z kobietami, ale często rozmawiam z mężczyznami o seksie, nie jest to dla mnie temat tabu, więc co nie co wiem od drugiej strony. Zdaniem wielu mężczyzn, piękne i seksowne kobiety są mało aktywne w łóżku, czekają na to, by mężczyzna odpowiednio się wykazał. Wydaje mi się, że z przystojnymi mężczyznami jest podobnie, więc obie płcie w tej kwestii są podobne. Słyszałam również, że rudowłose kobiety są ogniste, może dlatego wiele kobiet farbuje włosy na wszelkie odcienie rudego.

Nie polecam wiary w stereotypy, można być zaskoczonym, częściej jednak negatywnie niż pozytywnie.

Rowerzyści na przejściach dla pieszych

Spożycie kawki nie zagraża bezpieczeństwu. Oczywiście jeśli spożywana jest w miejscach do tego przeznaczonych. Przemieszczanie się z gorącym napojem może spowodować oparzenia, gdy ktoś potrąci kawosza w trakcie popijania kawki. Kawka sprzedawana na wynos, ma z reguły przykrywkę, by zapobiec ewentualnym wypadkom.

 

Z rowerzystami na przejściach dla pieszych, czy chodnikach jest inaczej. Przepisy wyraźnie zabraniają przejeżdżania na rowerze przez przejście dla pieszych. Niestety, większość rowerzystów zdaje się nie wiedzieć o tym. 

Niedawno w porannych wiadomościach pokazano wypadek, w którym rowerzystka, przejeżdżająca przez przejście dla pieszych została potrącona przez samochód. Wyjechała zza autobusu, który zatrzymał się na przystanku. Kierowca, który ją potrącił, nie spodziewał się, nie widząc pieszych przed przejściem, że nagle ktoś się na nim pojawi. Policja, oceniając zdarzenie jako winnego wskazała rowerzystkę.

 

Nikt nie wyciąga wniosków z takich zdarzeń. Idąc na przystanek, w drodze do pracy widziałam dwoje rowerzystów przejeżdżających przez przejście dla pieszych. Po chodnikach także jeżdżą. To plaga ostatnich lat. 

W moim mieście funkcjonuje system wypożyczania rowerów i nadchodząca wiosna ponownie utrudni poruszanie się pieszym. A wystarczyłoby trochę wyobraźni. Pieszy, na chodniku spodziewa się innych pieszych, a nie pojazdów jadących slalomem, między pieszymi. 

 

Chodnik, jak sama nazwa wskazuje, służy do chodzenia, więc jeśli już jedzie po nim rowerzysta, to nie powinien jechać środkiem między pieszymi, a blisko krawędzi by nie stwarzać niebezpiecznych sytuacji. Podobnie jest z przejściem dla pieszych - ma za zadanie umożliwić PIESZYM  przejście na drugą stronę ulicy, jeśli rowerzysta chce z niego skorzystać, powinien to zrobić jako PIESZY. Najwyraźniej niektórzy rowerzyści nie rozumieją pojęcia pieszy. Nie piszę o wszystkich rowerzystach, bo może jeden na dziesięciu postępuje prawidłowo.

 

Najwyraźniej za rzadko ponoszą konsekwencje łamania przepisów kodeksu drogowego. Śłużby drogowe nie zawracają sobie głowy takimi wykroczeniami, dopóki nie ma kolizji, nie ma w moim kraju zwyczaju przeciwdziałania, łatwiej jest poświęcić czyjeś zdrowie, a nawet życie.